Paddington, Sydney: De Terrassenbuurt Die Weigerde Een Winkelcentrum Te Worden

Om 7 uur 's ochtends op zaterdag worden de schragen al opgezet onder de vijgenbomen bij de Paddington Uniting Church, en de marktkramen die ze uitvouwen volgen een routine die in 1973 begon. Loop twee straten van Oxford Street af en het geluid van dat opzetten verdwijnt in vogelgezang en het geklik van je eigen voetstappen op zandsteen, langs balkons met gietijzeren kantwerk die schaduwpatronen op het trottoir leggen. Paddington is genoeg gefotografeerd dat de terrasstraten half vertrouwd aanvoelen voordat je er bent, maar de buurt zelf is kleiner en stiller dan de reputatie doet vermoeden — een raster van straten uit de jaren 1840, die vanaf Oxford Street omhoog klimmen naar Centennial Park, in minder dan twintig minuten helemaal beloopbaar, waar een opvallend aantal mensen die de keukens en winkels runnen ook binnen een paar straten ervan wonen. Doordeweeks is het hier rustig. In het weekend, vooral op zaterdag, laat de buurt zijn volle hand zien.

Waar Paddington bekend om staat

Paddington is, boven alles, de terrasbuurt. Twee- en drie-etage hoge Victoriaanse arbeidershuisjes, dicht opeengepakt langs smalle straten, met hun originele ijzeren kantwerkbalkons in plaats van replica's, verrezen tussen de jaren 1840 en 1880 om de ambachtslieden en arbeiders van Victoria Barracks te huisvesten — het zandstenen garnizoen dat nog steeds de zuidelijke rand van de wijk verankert. Die bouwhausse is de reden dat Paddington er zo uitziet: geen hoogbouw, geen terugliggende tuinen, alleen maar rijtjeshuizen schouder aan schouder, met voordeuren die direct op het trottoir uitkomen. De buurt voelt lichtelijk gentrificeerd aan in plaats van verbouwd — originele bouw, origineel stratenplan, een tempo dat hoort bij een binnenstadswijk waar veel bewoners naar hun werk lopen in plaats van forenzen. Bovenaan het raster, waar vijf straten op één punt samenkomen, ligt Five Ways, omringd door cafés en een buurtcafé, en zo dicht als Paddington bij een dorpsplein komt.

Eten en drinken in Paddington

Het aanbod in Paddington loopt uiteen van wijnbar-casual tot echt serieus, soms in hetzelfde blok, soms in hetzelfde gebouw. Het adres om te kennen is het Grand National Hotel aan Underwood Street, waar Josh en Julie Niland in 2024 Saint Peter naartoe verhuisden. De verhuizing splitste het restaurant in tweeën: een inloopbar aan de voorkant waar Martinis worden geschonken en een geelvintonijn-kaasburger wordt geserveerd zonder reservering, en daarachter een vaste-menu-eetzaal die volledig is opgebouwd rond hele-viskeuken en drie hoeden draagt in de Good Food Guide 2026. Het is zo'n splitsing die je in staat stelt om op een impuls binnen te vallen of maanden van tevoren te plannen voor dezelfde keuken.

Een kort stukje lopen op Boundary Street runt Armando Percuoco al sinds de jaren 1980 Buon Ricordo, een Napolitaanse eetzaal die de meeste trends die in de decennia daarna door de eetcultuur van Sydney zijn gegaan, heeft overleefd — het soort plek dat buurtbewoners bedoelen als ze zeggen dat een restaurant een instituut is geworden en niet alleen heeft overleefd. Voor iets kleiners en losser is 10 William St, verscholen net van Oxford Street, al sinds 2011 natuurlijke wijn en pasta aan het schenken en serveren, nog steeds een van de strakste, meest betrouwbaar volle zalen in de buurt. Op Oxford Street zelf opende Caness in 2025, van het team achter Shaffa, die Midden-Oosterse en mediterrane deelgerechten serveert in een ruimte die is gebouwd om te grazen in plaats van een strikte opvolging van voor-, hoofd- en nagerecht. En in het 25hours Hotel runt The Palomar — een import uit Londen — een eetzaal met 110 zitplaatsen, opgebouwd rond smaakvolle, designgerichte gerechten, het bewijs dat de hotelrestaurants van Paddington geen bijgedachtes zijn die aan de lobby zijn vastgeschroefd.

Nachtleven in Paddington

Na zonsondergang draait Paddington op kroegen en dakterrassen in plaats van clubs — hier is geen laatavonddansscene, en dat is zowel een ontwerp als een natuurlijke ontwikkeling. Het Four in Hand Hotel op Sutherland Street is het beste kroegverhaal van de buurt: een hoekhotel uit 1878 dat buurtbewoners wisten te redden van herontwikkeling, een campagne die 12.000 handtekeningen verzamelde voordat Good Beer Company de locatie overnam en er weer bier ging tappen onder de originele plafonds van geperst tin, inclusief houtvuur-grillmenu. Beneden op de hoek van Oxford en William Streets staat er sinds 1814 al een kroeg op dezelfde plek als het Paddington Inn — bij iedereen bekend als gewoon de Paddo Inn — nu herbouwd als grill-en-bar met een binnenplaats die op vrijdag snel vol raakt. Boven op Glenmore Road stapelt het Royal Hotel Paddington verschillende barlagen op elkaar, bekroond door de Elephant Bar & Rooftop, die precies doet wat de naam belooft met panoramisch uitzicht terug over de stad. De nieuwste toevoeging aan het dakterrassen-circuit is Monica Rooftop Bar, die in oktober 2025 opende bovenop het 25hours Hotel The Olympia en een extra skyline-uitkijkpunt toevoegt aan een buurt die er voorheen weinig had.

Dingen om te doen in Paddington

Alles in Paddington draait om zaterdag, en zaterdag betekent Paddington Markets. De kramen vullen het terrein van de Paddington Uniting Church aan Oxford Street van 10.00 tot 16.00 uur, in de zomer langer, en dat doen ze elke week al sinds 1973 — meer dan 150 kramen met lokaal design, sieraden en handgemaakte spullen, met livemuziek die ertussendoor zweeft en koffiekarren die de rijen onder de vijgenbomen bedienen. Dit is de markt die Zimmermann en Dinosaur Designs lanceerde voordat beide merken een winkel hadden, en het functioneert nog steeds als testgrond voor ontwerpers die nog niet zijn gepromoveerd naar een huurcontract aan Oxford Street.

Buiten het marktcircuit beloont de buurt langzamer rondneuzen. Maunsell Wickes bij Barry Stern Galleries beslaat drie omgebouwde terrashuizen uit de jaren 1840 aan Glenmore Road, negen tentoonstellingsruimtes die door een beeldentuin lopen — een commerciële galerie, maar een die is gebouwd om te dwalen in plaats van ter plekke te kopen. En Victoria Barracks zelf, het uit gevangeniszandsteen opgetrokken garnizoen dat Paddington zijn oorspronkelijke arbeidskrachten gaf, is nog steeds een actieve legerbasis; het Leger Museum van NSW, gehuisvest in de oude militaire gevangenis van de kazerne, is gratis te bezoeken en open voor publiek, een echt vreemd, stil contrast met de boetieks twee straten verderop.

Winkelen in Paddington

Oxford Street is de ruggengraat van alles: een aaneengesloten reeks onafhankelijke boetieks van Taylor Square naar Centennial Park, mode en sieraden en woonaccessoires in oude winkelpuien en voormalige bioscopen. De hoek waar Glenmore Road Oxford Street ontmoet, staat lokaal bekend als The Intersection, en hier houdt Zimmermann zijn Paddington-winkel — een passend rondje- rondje-adres voor een label dat begon als kraam op de markt verderop voordat het ergens een winkel had.

Overnachten in Paddington

Er zijn eigenlijk twee manieren om je hier te vestigen. Als je aan Oxford Street zelf verblijft, is het Grand National Hotel een boetiekhotel met 14 kamers dat is gebouwd rond de eetzaal van Saint Peter aan Underwood Street, net van de hoofdstraat — een kamer hier boeken plaatst je in de beste keuken van de buurt, met een privé kunstgalerie in het gebouw voor de goede maat. Het alternatief is het 25hours Hotel The Olympia, de thuisbasis van zowel The Palomar beneden als Monica Rooftop Bar boven, dat de nabijheid van Saint Peter inruilt voor de eigen restaurant-en-dakterrascombinatie onder één dak. Hoe dan ook zit je diep in loopafstand van de markt, de boetieks en de kroegen, met het centrum op een korte busrit in plaats van een lange taxirit.

Rondkomen in Paddington

Paddington heeft geen eigen trein- of metrostation, en dat is iets om op te plannen in plaats van bij aankomst te ontdekken. De dichtstbijzijnde optie is Kings Cross Station, ongeveer 20-25 minuten lopen van Five Ways, of Edgecliff op de Eastern Suburbs-lijn als je aan de kant van Centennial Park zit. De halte van de lightrail in Surry Hills ligt op een vergelijkbare 20 minuten lopen naar het westen. In de praktijk verplaatsen de meeste mensen zich per bus: de 333, 380 en 389 rijden allemaal langs Oxford Street vanaf het centrum en doen er 10-15 minuten over, wat sneller en eenvoudiger is dan het najagen van een treinverbinding die niet helemaal tot de buurt reikt. Een taxi vanaf het vliegveld duurt grofweg 20-25 minuten, afhankelijk van het verkeer, en als je er eenmaal bent, ligt alles wat de moeite waard is — de markt, de restaurants, de galeries — binnen een beloopbare straal die een auto bijna overbodig maakt.